داستانهای تقریبا کوتاه

بازگشت

short-story — Fri, 28 Nov 2008 06:49:18 GMT

از پشت كتاب‌هاي خاك‌گرفته رديف‌شده درون قفسه، كاغذ لوله شده‌اي را برمي‌دارم. اين يادگار از يادرفته دوران كودكي‌ام است. عكس برهنه دختري است. با فوت ناگهاني‌ام، گرد و غباري به هوا برمي‌خيزد. نفسي مي‌كشم و هواي درونم را گِل‌آلود مي‌كنم.

گران خريده بودمش. و بعد، از ترس پدر و مادر سركوبگرم پشت كتاب‌هاي بي‌استفاده كتابخانه قايمش كرده بودم. حالا كه بعد از سال‌ها به خانه خالي از زندگي دوران كودكي‌ام بازگشته‌ام، اشياي پنهان‌شده در گوشه كنار خانه را باز مي‌يابم. هركدامشان، آلوده به ترسي كودكانه‌اند. اين‌ها از شجاعت من نيست كه دوباره روي آفتاب به خود مي‌بينند، از غيبت جاودانه ترس‌آوران است كه دوباره مي‌توانم نوازششان كنم.

عكس را مي‌چسبانم به ديوار اتاقم. اتاق بي‌روح و خاكستري كودكي‌هايم رنگي به خود مي‌گيرد. روي تخت‌خواب كوچك دراز مي‌كشم و محو تماشاي زيبايي تن برهنه دختر مي‌شوم. ساعت‌ها مي‌گذرند تا پلك‌هاي خسته و سنگينم آرام فروافتند.

***

شورت و سينه‌بندي سفيد برايش مي‌كشم. بلوزي آبي و دامني قهوه‌اي مي‌كشم و تن و پاهاي شهوت‌انگيزش را مي‌پوشانم. تركيب هنرمندانه‌اي مي‌شود از عكس و آبرنگ. حالا به ديوار اتاقم، عكس ملبس دختري است كه تنها صورت و دستانش پيداست. يكي از دستانش به زمين تكيه دارد و ديگري ميان پاهايش، روي دامنش قرار دارد. در چهره كج و معوجش حالت عجيبي پيداست. هنگامي كه لخت بود، چهره‌اش حاكي از لذت بود. حالا انگار ناشي از دردي جانفرساست.

به سوي تخت خواب كوچك مي‌روم و رويش دراز مي‌كشم. حالا خواهم توانست خوابی بي‌كابوس داشته باشم. كمي دختر پوشيده را تماشا مي كنم و بعد پلك‌هاي خسته‌ام را فرومي‌بندم.

خواب

short-story — Fri, 07 Nov 2008 07:58:17 GMT

ديشب خواب دختر را ديدم. خوشحال مي‌نمود. چند قدم دورتر از من ايستاده بود و مرا نگاه مي‌كرد. دلتنگ آغوشش بودم. خواستم نزديكش شوم و در آغوشش كشم. آن چند قدم، فاصله‌اي ناپيمودني مي‌نمود. تلاشي جانفرسا و نافرجام مي‌كردم براي قدم برداشتن به سويش.

برمي‌خيزم و چاي پررنگي مي‌ريزم. روي مبل كهنه و قديمي‌ام مي‌نشينم و صبورانه سردي چاي داغ را انتظار مي‌كشم. در ذهنم جمله‌اي نقش مي‌بندد. تنها فايده چاي آموختن صبوري است. بعد خاطره‌ها به ذهنم هجوم مي‌آورند تا از تلخي صبر ورزيدن بكاهند. ياد هم‌آغوشي‌هايمان مي‌افتم، آن روياي خوش، همان هنگام كه روي زمين، سخت در هم مي‌آميختيم، مي‌غلتيديم. بوي عطر و عرق بر هوا مي‌خاست. سعي مي‌كرديم از حركات خشونت‌وار سكس بپرهيزيم. به حركات آرام و عاشقانه مي‌پرداختيم. هر از چند گاهي از ذوق شيطنتمان خنده‌اي مي‌كرديم. مادربزرگش در طبقه پايين، در آرامشي سبكسرانه انتظار نوه بيرون از خانه‌اش را مي‌كشيد و ما در سايه‌روشن رويايي اتاق بالاي سرش، لخت و عور، در هم غلتيده بوديم.

دو سالي مي‌شد كه طبقه دوم خانه پيرزن را اجاره كرده بودم. قلب نوه‌اش را هم دو سالي ميشد كه خريده بودم. پيرزن مرا مثل پسرش دوست داشت. بعضي وقتها از خيانتي كه به اعتمادش مي‌كردم شرمسار مي‌شدم. ولي عاشق نوه‌اش بودم. اين حس مبارزي را به من مي‌داد كه آماده مبارزه با هر كس و احساسي است.

آن ديوث را هم در خواب ديدم. هنگامي كه حضورش را فهميدم از تلاش باز ايستادم. او هم خوشحال مي‌نمود. چند قدم دورتر از من ايستاده بود و مرا نگاه مي‌كرد. در آرزوي كشتنش بودم. خواستم نزديكش شوم و چندپاره‌اش كنم. آن چند قدم، فاصله‌اي ناپيمودني مي‌نمود. تلاشي جانفرسا و نافرجام مي‌كردم براي قدم برداشتن به سويش.

چايم سردِ سرد است. تلخ مي‌نوشمش. تلخي چاي با تلخي خاطره‌اي درهم مي‌آميزد. ياد آن نامه‌اي مي‌افتم كه روي همين مبل كهنه و قديمي گذاشته بودش. از عشقش به ديگري، از فرارش با او خبرم مي‌داد. آن دلسردي و دلشكستگي چه تاثير پايداري گذاشت. احساس مستاجري را داشتم كه از خانه‌اي، قلبي بيرون رانده شده بود.

بي‌آنكه در بزند داخل مي‌شود و به سويم مي‌آيد. برمي‌خيزم و جايم را به او مي‌دهم. روي مبل، آرام و پير مي‌نشيند. كنار زانوانش روي زمين مي‌نشينم. با آرامشي مخصوص كهنسالان خم مي‌شود و لبانم را مي‌بوسد. سرم را مي‌گذارم روي زانوانش. با چشمان پير و خاكستري‌اش نگاهم مي‌كند. دستش را بر سرم مي‌كشد. چشمانم را مي‌بندم و خود را به نوازشش مي‌سپارم. و اين پير غمگين چه مادرانه مي‌نوازدم.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

اینشالله جمعه‌ها بروز خواهد شد.

شاش

short-story — Wed, 08 Oct 2008 20:28:18 GMT

اين وبلاگ فيلتر است. اينجا را كليك كنيد.

***

- آياق اوسته ايشه‌مه! (1)

نمي‌دانم چگونه فهميده است كه ايستاده مي‌شاشم. خندان مي‌گويم كه نمي‌خواهم مثل دخترها بنشينم و بشاشم، مرد بايد مثل مرد ايستاده بشاشد، نبايد كمر خم كند. صبر مي‌كند تا كارم را تمام كنم و از توالت بيرون بيايم. بعد شروع مي‌كند به حرف زدن در باب فوايد نشسته شاشيدن و مضرات ايستاده شاشيدن. اخم مي‌كنم و سكه‌اي در زير‌گلداني سفيد كثيفش مي‌گذارم. هنگام خروج مي‌فهمم كه گوشه شيشه توالت شكسته است و آفتابه‌چي فضول از آنجا تماشايم مي‌كرده است.

***

هميشه سردش است. براي همين بخاري سرخ سرخ مي‌سوزد و خانه را به تنور تبديل مي‌كند. از سرماي شهر كه وارد گرماي خانه مي‌شوم، احساسي شيشه‌اي تمام وجودم را مي‌گيرد، انگار تَرَكي برمي‌دارم. مي‌آيد بسويم و مي‌بوسدم. مي‌گويم كه چركينم. آرام لختم مي‌كند و روانه حمامم مي‌كند. زير آب گرم مي‌ايستم و چشمانم را مي‌بندم. اعصابم از دست آفتابه‌چي مسجد خرد است. طولي نمي‌كشد كه از راه مي‌رسد؛ لخت، گرم، در آغوشش مي‌كشم. سينه‌هاي برجسته‌اش به سينه‌ام فشرده مي‌شود. آب گرم از ميانمان مي‌گذرد. رانم به شيار نازش كشيده مي‌شود. دستانش را دور گردنم حلقه ميكند و محكم مي‌بوسدم. چشمانمان بسته است. زير آب گرم مشغول گرماييم. از رانم آبي گرمتر سرازير مي‌شود. ميفهمم كه مي‌شاشد. دخترِ فشرده ميان بازوانم آزادانه، ايستاده مي‌شاشد. هر دو احساس خوشي داريم. فكر مي‌كنم هر دو از مخالفان ايستاده شاشيدن متنفريم.

________________________

(1) ايستاده نشاش!

مردمان

short-story — Wed, 24 Sep 2008 08:08:18 GMT

اين وبلاگ فيلتر است. اينجا را كليك كنيد.

***

مردي پير و رازآلود از خياباني مي‌گذشت؛ به سوي مقصدي نامعلوم، از مبدائي نامعلوم. نمي‌دانم كه بود، چگونه آدمي بود، ولي برجسته بود. آنقدر برجسته كه در ميان آن هزاران آدمي كه از خيابان مي‌گذشتند، نظرم را جلب كرد. مثل كوهي بود كه در ميان دشتي مسطح و پهناور سر برآورده بود. فكر مي‌كنم تمام آن روز، تمام آن صحنه، همه به خاطر او ساخته شده بودند. جالب بود. من از پنجره اتاقي در طبقه هشتم نظاره‌گر گذر هزاران آدمي بودم كه حالا تنها سياهي‌لشگراني به نظرم مي‌آمدند، كساني كه صحنه را پر مي‌كنند و هيچگاه اسمشان در تيتراژ فيلم نمي آيد انگار كه تفاله‌هايي بي‌اهميتند؛ آنها همان دشت مسطح و پهناوري بودند كه حالا كوهي سربه فلك‌كشيده از میانشان در گذر بود. من ايستاده بودم و از آن بالا، از ميان پنجره، فيلمي را تماشا مي‌كردم. قهرماني در گذر بود. طولي نكشيد كه مرد پير و رازآلود از كادر خارج شد و دشتي تماما مسطح و پهناور برجا گذاشت. حالا تنها هزاران آدمي را مي‌ديدم كه كمترين اهميتي برايم نداشتند.

زندان

short-story — Wed, 03 Sep 2008 13:08:18 GMT

اين وبلاگ فيلتر است. اينجا را كليك كنيد.

***

چشمان نگرانش را به من مي‌دوزد و مي‌پرسد: «پيدايش كردي؟» موكتي خاكستري كف اتاق خالي را پوشانده است. در گوشه‌اي از اتاق، لباس‌ها و وسايل زنانه او قرار دارد و در گوشه‌اي ديگر چند لباس كهنه و نخ‌نما از آن من. در وسط اتاق رختخوابي است كه از آن هر دوي ماست. كوچك است و به زور در آن جا مي‌شويم. به سوي جاي خوابمان مي‌روم و دراز مي‌كشم. مي‌گويم: «نصف زندان‌هاي شهر را گشتم. هيچ كدام از زندان‌بان‌ها از او خبري ندارند. فردا به زندان‌هاي ديگر هم سر خواهم زد.» مي‌آيد و كنارم دراز مي‌كشد. به عادت تمام شب‌هاي همخوابگي پشت به شريك خوابم مي‌كنم و چشمانم را مي‌بندم. او هم به من پشت مي‌كند و آرام مي‌گيرد. با پشت‌هايي فشرده در هم كه گرما رد و بدل مي‌كنند به خواب مي‌رويم.

صبح زود، از اتاق كه خارج مي‌شوم، صندلي خالي‌اش را مي‌بينم و دلتنگ مي‌شوم. شب و روز روبروي در اتاق مي‌نشست و نگهباني مي‌داد. بعضي وقتها، هنگام بازگشت از گردش‌هاي روزانه مي‌ديديم كه روي صندلي‌اش به خواب رفته است. ملافه‌اي رويش مي‌كشيديم و آرام وارد اتاق مي‌شديم. چند روز پيش اما صندلي‌اش را خالي يافتيم. وحشت كرديم. هيچ تجربه‌اي از زندان بي‌زندان‌بان نداشتيم. و اين تجربه وحشتناك و دلهره‌آور باعث شد تا تمام شب بيدار بمانيم و به دليل رفتنش فكر كنيم. احساس كودكاني را داشتيم كه در مكاني غريب رها شده‌اند و پدر و مادرشان به عمد طردشان كرده‌اند. آن شب تصميم گرفتيم تا بيابيمش و براي بازگشت التماسش كنيم.

به تمام زندان‌هاي شهر سر مي‌زنم و از زندان‌بانان سراغش را مي‌گيرم. همه از او بي‌خبرند. همه نگاهي سرد و پر نفرت به من مي‌اندازند. فكر مي‌كنند زنداني عاصي و بي‌لياقتي هستم كه زندان‌بانم را فراري داده‌ام. نا‌اميد در شهر پرسه مي‌زنم. فكر مي‌كنم كه حتما زنداني‌هاي بهتري يافته است و اين تنها دليل غيبت ناگهاني‌اش مي‌تواند باشد. به شريك زيباي رختخوابم فكر مي‌كنم كه حالا، تنها در اتاقي بي‌روح و خالي به انتظار نشسته است. تحمل زنداني بي‌زندان‌بان براي هردويمان طاقت‌فرسا خواهد بود. كاش مي‌توانستيم زندان‌بان ديگري بيابيم. ولي هيچ كس زندان‌بانيِ زنداني‌هاي مطرود را نمي‌پذيرد.

هربار كه تنها و بدون شريك رختخوابم به گردش مي‌روم، به خانه‌ام هم سري مي‌زنم. هربار روبروي خانه مي‌ايستم و زنم كه مشغول كار در باغچه است دستي تكان مي‌دهد و لبخندي مي‌زند. با چهره‌اي سرد و عبوس اجازه مي‌گيرم تا درون خانه را گردشي كنم. هر بار اين اجازه را مي‌دهد و من درون خانه‌اي پر از خاطرات، پر از بوي مردان بيگانه مي‌گردم ونسبت به زن خيانتكارم نفرت مي‌آورم. اتاق كارم كه هميشه قفل است و تنها كليدش هم نزد من، تنها جايي است كه بوي تنهايي مي‌دهد و بوي بيگانگان را به خود نگرفته است.

اين بار هم در راه بازگشت به زندان، روبروي خانه مي‌ايستم و تماشايش مي‌كنم. زنم مثل هميشه مشغول كار در باغچه است ولي اينبار دستي تكان نمي‌دهد و لبخندي نمي‌زند. به سويش مي‌روم و با چهره‌اي سرد و عبوس اجازه مي‌گيرم تا درون خانه را گردشي كنم. مي گويد ميهاني درون خانه دارد. با نفرت به زن خيانت‌كارم نگاهي مي‌كنم و دور مي‌شوم. چند قدم دورتر بر مي‌گردم و به خانه نگاهي مي‌اندازم. مرد ميهمان پشت يكي از پنجره‌ها ايستاده است و نگاهم مي‌كند. خشكم مي‌زند. مردي كه دارد خود را پشت پرده‌ها قايم مي‌كند زندانبانمان است.

چشمان نگرانش را به من مي‌دوزد و مي‌پرسد: «پيدايش كردي؟» مي‌روم به سوي لباس‌هايم و جمعشان مي‌كنم. مي‌خواهمش تا وسايلش را جمع كند. مي‌گويمش كه زندانبانمان هم‌خانه جديد زنم است و يكي از اتاق‌هاي آن خانه هم زندان جديد ماست. وسايلش را جمع مي‌كند و بعد مشغول جمع كردن رختخوابمان مي‌شود. مي‌گويم: «بگذار آن بماند. در اتاق جديدمان تخت‌خوابي هست.» و او چشمان شرمگينش را به زمين مي‌دوزد.

گنج

short-story — Wed, 27 Aug 2008 13:06:18 GMT

اين وبلاگ فيلتر است. اينجا را كليك كنيد.

***

همان مرغي است كه تمام اين هفته را غذايش داده‌ام. مگس‌هايي را از سر بيكاري شكار كرده‌ام و داده‌ام بخورد تا زندگي كند و گرسنه نباشد. بيچاره حالا خورشت روي برنجِ خوش‌پختِ توي بشقابم است. نه او مي‌دانست كه آخر هفته غذايمان خواهد بود و نه من. ميز درازي است؛ درست شبيه ميزهاي غذاخوري اشراف‌هاي انگلستان. از آن طرف ميز حتي صدا هم به زحمت خودش را تا اين طرف ميز مي‌رساند، چه رسد به تف‌هايي كه از دهان ياوه‌گوهاي گرسنه به هنگام ياوه‌گويي پرتاب مي‌شوند. همين ميزبان عزيز هم مشغول ياوه‌گويي است. به حرف‌هايش گوش نمي‌دهم. با غذايم بازي مي‌كنم، دانه‌هاي برنج را مي‌شمارم، گوشت مرغ بيچاره را از هم مي‌درم، بعضا قاشقي نيمه‌پر در دهان مي‌گذارم. ميزبانم را كه نگاه مي‌كنم، تف‌هاي بيشماري مي‌بينم كه در تلاشند به بشقابم برسند. چه خوب كه ناكامند. دوست ندارم غذايي تف‌آلود بخورم. هفته‌اي پيش نامه‌اي به دستم رسيد. از شخصي ناشناس بود. دعوتم كرده بود هفته‌اي ميهمانش باشم تا در مورد موضوع مهمي گفتگو كنيم. امروز يك هفته تمام است كه ميهمانش هستم و هنوز از موضوع مهم هيچ خبري نيست. البته ترجيح مي‌دهم كه ديگر از اين موضوع مهم سخني نگويد. خوشنودم از اينكه ميهمانشان هستم. نمي‌خواهم سخن گفتن از اين موضوع مهم نقطه پاياني بر اين ميهماني سرنوشت‌ساز باشد. ولي انگار زمان گفتگو فرا رسيده است چراكه سكوتي غير عادي كرده و به من خيره شده است. بشقابش خالي است. قاشق را از دهانم خارج مي‌كنم و گوشت ران مرغ را مي‌جوم. طعم مگس را زير دندان‌هايم احساس مي‌كنم. گوشت را در دستمالي تف مي‌كنم، بشقاب را از خود دور مي‌كنم و به ميزبان خيره مي‌نگرم.

- دوست عزيزم، تمام اين هفته را به قصد دوستي مهمانم بودي. و حالا مي‌خواهم خواهشي كنم. مي‌خواهم كوهت را به من بفروشي.

دوباره سكوت مي‌شود. دليل اين خواسته‌اش را نمي‌توانم بفهمم. يك كوه به چه دردي مي‌خورد، چرا بايد براي آن پولي پرداخت؟

- ميزبان عزيزم، اين كوه ميراث اجدادم است. نمي‌توانم بفروشمش.

هر دو مي‌دانيم كه اصرار بي‌فايده است. نمي‌توان ميراث چند‌هزار‌ساله آبا و اجدادي را به پول فروخت. براي همين بعد از سكوتي آزارنده دليل اين خواسته‌اش را مي‌گويد.

- نقشه‌هايي پيدا كرده‌ام. نشان مي‌دهند كه درون اين كوه گنجي پنهان است. تو مطمئنا از پيدا كردن اين گنج عاجز خواهي بود. اما من مي‌توانم به كمك ماشين‌ها و نقشه‌ها كوه را بشكافم و اين گنج را پيدا كنم. حاضري شريك يكديگر باشيم؟

به چهره اين مرد خيره مي‌نگرم و تلاش مي‌كنم كه زيبايي دخترش را درون چهره‌اش باز يابم. از آن زيبايي خبري نيست. آن زيبايي منحصر به فرد را تنها مي‌شود به هنگام غروب خورشيد، هنگامي كه بر روي صندلي درون حياط مي‌نشيند و كتاب مي‌خواند ديد. تمام اين هفته را در حياط پر از مرغ و بوقلمون خانه‌اشان به انتظار غروب وقت گذرانده‌ام. حالا نشسته‌ام و زيبايي آن دلبر را در صورت پدرش مي‌جويم. مردي كه به دنبال گنج پنهان در دل كوه خاكستري پدري‌ام است. به مرد مي‌گويم كه عاشق دخترش هستم، كه نيازي به ماشين و نقشه نيست، كه من حاضرم به نشان عشق تمام كوه را با بيل و كلنگي بكنم و گنج را تماما در اختيارش بگذارم. به او مي‌گويم كه مي‌خواهم دخترش را از آن خود كنم. بر مي‌آشوبد. صداي خشمناك آلوده به تفش، صداي عاشقي است. احساس مي‌كنم كه رقيب عشقي‌ام، همين مرد، همين پدر دلبر زيبايم است.

***

ماه‌هاست كه كوه را در جستجوي گنجي كنده‌ام و حالا جعبه‌اي سياه يافته‌ام. خوشحالم. اين مشقت چند ماهه، اين گنج، همه‌اش به خاطر عشقم به دلبر زيبايي است كه حالا در حياط خانه‌اش نشسته است و مشغول خواندن داستاني است. جعبه را به نزد پدرش مي‌برم. او هنوز آشفته است از عشقي كه به دخترش دارم. ولي ديدن اين جعبه سياه و گل‌آلود، با آن قفل زنگ زده و سنگين، خوشحالش مي‌كند، چشمانش را مي‌درخشاند. نخست تلاش بيهوده‌اي مي‌كنيم براي خواندن نوشته ناخواناي حك شده بر روي جعبه. بعد انبري مي‌آورد و قفل را به زور باز مي‌كند و... انبوهه‌اي از مگس‌هايي بزرگ و سياه‌رنگ گنجي است كه تمام اين ماه‌ها را به دنبالش بوده‌ايم.

تمثیل

short-story — Wed, 20 Aug 2008 08:30:38 GMT

اين وبلاگ فيلتر است. اينجا را كليك كنيد.

***

هوا سرد است. پيچيده در لباس‌هاي گرم، كنار پياده‌رو ايستاده‌ام و مردي را مينگرم كه با كتي مندرس روي چند روزنامه دراز كشيده است. فكر مي‌كنم كه تا چند ساعت ديگر من در اتاق گرمم دراز خواهم كشيد و اين مرد همچنان اينجا، در اين سرما، شايد يك مرده خواهد بود. غليان احساسات، شور و شوق عجيبي در من ايجاد مي‌كند تا درباره اين مرد، داستاني بنويسم.

***

هوا سرد است. در يك تاكسي بدون بخاري نشسته‌ام. راننده سرعتش را كم مي‌كند تا دختري را سوار كند. قبل از سوار شدن دختر، راننده رو به من مي‌كند و مي‌گويد:

- مي‌بيني چطور لباس پوشيده؟ شهر پره از اين فاحشه‌ها.

سرد نگاهش مي‌كنم و جوابي نمي‌دهم. دختر كنارم مي‌نشيند و بوي عطرش دماغم را مي‌نوازد.

***

بيست سال خواهد گذشت و ديگر هيچ كس به بد‌حجابان فاحشه نخواهد گفت. شايد دخترانمان در سواحل شمال ايران بدون سينه‌بند و با سينه‌هايي برهنه دراز كشند و كسي نگاهشان هم نكند. اگر واقعا اين اتفاقات بيافتد، دليل آن چه خواهد بود؟ دليل آن چيزي جز دختر خوش بويي كه كنارم نشسته است، نخواهد بود. او هر روز، هزاران بار، لفظ فاحشه را مي‌شنود. امكان ندارد كه جوان غيوري از كنار او بگذرد و انگشتش نكند. اما او سرسختانه به راهش ادامه مي‌دهد. تصميم گرفته است آنطور زندگي كند كه دلش مي‌خواهد، او فداكارانه به راهش ادامه خواهد داد تا بيست سال ديگر، سينه‌هاي لخت، قباحتشان را از دست دهند. مانند داستانهاي تقريبا كوتاه من، داستانهايي كه شبيه فاحشه‌اي فداكارند.

***

نهايتا به خانه مي‌رسم. وارد اتاق گرمم كه مي‌شوم، سرماي درونم با گرماي اتاق به جدال برمي‌خيزد. تب خفيفي احساس مي‌كنم. روي تختم دراز مي‌كشم و به مرد بي‌چاره مي‌انديشم. تا به حال داستان‌هاي بسياري درباره افراد بي‌چاره نوشته شده است. داستان‌هايي چنان قدرتمند كه دوباره‌نويسي‌شان كار مسخره‌ايست. ياد آن دختر خوش‌بو مي‌افتم. فكر مي‌كنم كه هيچ شباهتي بين داستان‌هاي من و آن دختر وجود ندارد. من حقيقتا قصد ندارم كه تاثيري در اين جامعه پاستوريزه خودمان بگذارم. روزي نگاري از من پرسيد كه قصدت از نوشتن اين داستان‌هاي ... چيست؟ جواب دادم «قصدي ندارم. اين داستان‌ها، نتيجه هزيان‌هاي تب‌آلود من هستند. پس بهتر است جدي نگيريشان.»

گازگرفتگی

short-story — Wed, 06 Aug 2008 07:27:46 GMT

اين وبلاگ فيلتر است. اينجا را كليك كنيد.

***

همه آمده بودند اسكلت تازه كشف‌شده مرد باستاني را ببينند. اولين روز نمايش بود. اسكلت را ماه پيش، باستان‌شناساني يافته بودند كه مشغول كندوكاو منطقه‌اي باستاني بودند. دليل شور و اشتياق مردمِ درون موزه براي ديدن مرد باستاني، چندان به قدمت استخوان‌هاي مرد مربوط نبود. اين ازدحام دليل ديگري داشت. مردِ هزاران سالْ خفته زير خاك را با آلتي موميايي‌شده يافته بودند.

***

طبق بررسي‌هاي كارشناسانه، روي اين تنها عضو سالم مرد، جاي عميق دندان وجود داشت. خبر پيدا شدن اسكلتي با آلتي موميايي زود در شهر پيچيد. و اينكه بر روي اين آلت جاي دندان وجود داشت هم به گوش همه رسيد. هنگامي كه اين خبر را شنيدم فكر كردم كه مرد بيچاره حتما به خاطر گازگرفتگي مرده است. چند ماه بعد از اينكه مرد را در موزه، درون محفظه‌اي بزرگ و شيشه‌اي، به نمايش گذاشتند، كشفي ديگر در همان منطقه باستاني به بسياري از سوال‌هاي باستان‌شناسان پاسخ داد.

***

مرد به شكل يك جنين درون محفظه‌اي پر از خاك نشسته است. از ميان پاهايش آلت بزرگ و خشكيده‌اش را مي‌شود ديد كه به خاك تكيه داده است. متري آنطرف‌تر اسكلت ديگري به شكل يك جنين بر روي خاكِ درونِ محفظه دراز كشيده است. روبروي صورتش كيسه كوچكي قرار دارد. راهنماي موزه توضيح مي‌دهد كه:

«هردوي اسكلت‌ها مربوط به دوران آلت‌پرستي‌اند. اسكلتي كه نشسته است از آن مرد مقدسي است كه در آن دوران آلتش را مي‌پرستيدند. احتمالا درون معبدي مي‌نشسته است و زنان يك‌يك بر آلتش بوسه مي‌زدند. آن اسكلت ديگر از آن زني است كه به جاي بوسه، آلت مرد مقدس را گاز گرفت. دندان‌هايش را تماما كندند و او را به خاطر كفر كشتند.» همه زن كافر را مي‌بينند كه همچنان با خشونتي سخت و پرنفرت به آلت موميايي‌شده مرد نگاه مي‌كند.

عاشق تن

short-story — Wed, 23 Jul 2008 08:56:18 GMT

اين وبلاگ فيلتر است. اينجا را كليك كنيد.

***

قسمتي از رنگ سقف اتاق، به اندازه يك بشقاب ريخته و سطحي قهوه‌اي و نمدار هويدا شده بود. مشغول جارو كردن پوسته‌هاي سفيد‌رنگ از روي تخت‌خوابم بودم. هر از چندگاهي قطره‌اي آبِ آويزان از سطحِ قهوه‌اي، جدا مي‌شد و روي سرم مي‌افتاد. طولي نكشيد كه شره ضعيف آب جاي قطره‌ها را گرفت. چند ساعت بعد هم قسمتي از سقف اتاق، به اندازه يك بشقاب فرو‌ريخت و پايي از آن آويزان شد. پاي دختري بود. ساق و رانش را خوب تراشيده بود. سطح صاف و كرمي‌اش نور را انعكاس مي‌داد. نزديك‌تر شدم. پاي ظريف و زيبايي داشت. ناخن‌هايش را آبي پررنگي پوشانده بود. در دستانم گرفتمش. گرم بود و خيس. لبانم را به پا چسباندم و آرام بوسيدم. جريان گرم خون را زير لبانم حس كردم. زنده بود. زبانم را روي پا لغزاندم. انگشتانش را يك‌يك بوسيدم. انگشت كوچك، زيباتر بود. ميان لبانم گرفتمش. چشمانم بسته بود. آرام مكيدمش.

از خواب بيدار شدم و پاي زيبا را تاب‌خوران، روي سرم، آويزان يافتم. پيش از من بيدار شده بود و مشغول بازي بود. به پا خواستم و بوسيدمش. از حركت ايستاد. نقطه‌هاي ريز سياه‌رنگ مو بر روي پوست نرمش پيدا شده بود. تيغي آوردم و ران و ساقش را خوب تراشيدم. اين كار را براي هفته‌ها ادامه دادم. هفته‌ها با دوست زيباي آويزان از سقف اتاقم زيستم و عشق ورزيدم. خسته از عشق‌بازي‌هاي شبانه به خواب مي‌رفتم و خوشحال از بازي‌هاي پرتحركش بيدار مي‌شدم. خوشحال بودم تا صبحي كه...

از خواب بيدار شدم و روي سقف اتاقم سوراخي به اندازه يك بشقاب يافتم. نور و بخاري گرم از سوراخ به درون مي‌تراويد. از پا خبري نبود. چارپايه‌اي روي تخت گذاشتم و رويش ايستادم. سرم را به زحمت در سوراخ فروكردم و سر از حمام گرم و پربخار در‌آوردم.

سري از كف فروريخته حمام پيدا مي‌شود. ناخودآگاه سينه‌ها و شرمگاهم را با دستانم مي‌پوشانم و باسنم را عقب مي‌دهم. نگاهي پر از آشنايي به پاي راستم مي‌اندازد. مي‌فهمم كه نوازشگر مهربان پايم، او بوده است. هيكل خميده از شرم را راست مي‌كنم و دستانم را فرو مي‌اندازم. حالا برايم بيگانه نيست. آشنايي قديمي است. او همچنان به زنانگي‌ام بي‌اعتناست. با عشق و اشتياق پايم را تماشا مي‌كند. به سويش مي‌روم. رو به صورتش مي‌نشينم و پاهايم را دور سرش حلقه مي‌كنم. آلتم، آرام به لبانش فشرده مي‌شود. جريان گرم خون را زير لبانش حس مي‌كنم. هيجاني تنم را مي‌لرزاند. خوشحال مي‌شوم از يافتن عاشقي براي تمام تنم.

هدیه

short-story — Wed, 16 Jul 2008 15:00:49 GMT

اين وبلاگ فيلتر است. اينجا را كليك كنيد.

***

در را با فشار باز مي‌كند و وارد خانه مي‌شود. به سوي ميز ناهارخوري كوچكي كه در وسط اتاق است مي‌رود و پشت آن، روي صندلي مي‌نشيند. نخست، لب‌هاي لرزانش تنها اعضاي ناآرام جسمشند. بعد شانه‌هايش و تن ظريفش هم به لرزه مي‌افتد، و سكوت اتاق را ضجه‌اش نابود مي‌كند. ساعت‌ها مي‌لرزد و مي‌گريد بي‌آنكه اشكي بريزد. صبر مي‌ورزد، خسته مي‌شود، و همچنان مي‌گريد... تا اينكه قطره اشكي در گوشه يكي از چشمانش مي‌درخشد. لبخندي مي‌زند. بشقاب كوچك را از روي ليوان برمي‌دارد و رويش خم مي‌شود. چشمانش را مي‌فشارد و قطره كوچك اشك، بي‌صدا داخل ليوان نيمه پر مي‌افتد. گونه‌هايش را با پشت دستانش فشار مي‌دهد. بلند مي‌شود و به اين سوي ميز مي‌آيد و گونه‌هايم را به نشان خداحافظي مي‌بوسد. بي‌هيچ حرفي از خانه خارج مي‌شود و به انتظارم مي‌گذارد تا فردا قطره‌اي ديگر هديه‌ام دهد.