از پشت كتاب‌هاي خاك‌گرفته رديف‌شده درون قفسه، كاغذ لوله شده‌اي را برمي‌دارم. اين يادگار از يادرفته دوران كودكي‌ام است. عكس برهنه دختري است. با فوت ناگهاني‌ام، گرد و غباري به هوا برمي‌خيزد. نفسي مي‌كشم و هواي درونم را گِل‌آلود مي‌كنم.

گران خريده بودمش. و بعد، از ترس پدر و مادر سركوبگرم پشت كتاب‌هاي بي‌استفاده كتابخانه قايمش كرده بودم. حالا كه بعد از سال‌ها به خانه خالي از زندگي دوران كودكي‌ام بازگشته‌ام، اشياي پنهان‌شده در گوشه كنار خانه را باز مي‌يابم. هركدامشان، آلوده به ترسي كودكانه‌اند. اين‌ها از شجاعت من نيست كه دوباره روي آفتاب به خود مي‌بينند، از غيبت جاودانه ترس‌آوران است كه دوباره مي‌توانم نوازششان كنم.

عكس را مي‌چسبانم به ديوار اتاقم. اتاق بي‌روح و خاكستري كودكي‌هايم رنگي به خود مي‌گيرد. روي تخت‌خواب كوچك دراز مي‌كشم و محو تماشاي زيبايي تن برهنه دختر مي‌شوم. ساعت‌ها مي‌گذرند تا پلك‌هاي خسته و سنگينم آرام فروافتند.

***

شورت و سينه‌بندي سفيد برايش مي‌كشم. بلوزي آبي و دامني قهوه‌اي مي‌كشم و تن و پاهاي شهوت‌انگيزش را مي‌پوشانم. تركيب هنرمندانه‌اي مي‌شود از عكس و آبرنگ. حالا به ديوار اتاقم، عكس ملبس دختري است كه تنها صورت و دستانش پيداست. يكي از دستانش به زمين تكيه دارد و ديگري ميان پاهايش، روي دامنش قرار دارد. در چهره كج و معوجش حالت عجيبي پيداست. هنگامي كه لخت بود، چهره‌اش حاكي از لذت بود. حالا انگار ناشي از دردي جانفرساست.

به سوي تخت خواب كوچك مي‌روم و رويش دراز مي‌كشم. حالا خواهم توانست خوابی بي‌كابوس داشته باشم. كمي دختر پوشيده را تماشا مي كنم و بعد پلك‌هاي خسته‌ام را فرومي‌بندم.

اين وبلاگ فيلتر است. اينجا را كليك كنيد.

*** 

- آياق اوسته ايشه‌مه! (1)

نمي‌دانم چگونه فهميده است كه ايستاده مي‌شاشم. خندان مي‌گويم كه نمي‌خواهم مثل دخترها بنشينم و بشاشم، مرد بايد مثل مرد ايستاده بشاشد، نبايد كمر خم كند. صبر مي‌كند تا كارم را تمام كنم و از توالت بيرون بيايم. بعد شروع مي‌كند به حرف زدن در باب فوايد نشسته شاشيدن و مضرات ايستاده شاشيدن. اخم مي‌كنم و سكه‌اي در زير‌گلداني سفيد كثيفش مي‌گذارم. هنگام خروج مي‌فهمم كه گوشه شيشه توالت شكسته است و آفتابه‌چي فضول از آنجا تماشايم مي‌كرده است.

***

هميشه سردش است. براي همين بخاري سرخ سرخ مي‌سوزد و خانه را به تنور تبديل مي‌كند. از سرماي شهر كه وارد گرماي خانه مي‌شوم، احساسي شيشه‌اي تمام وجودم را مي‌گيرد، انگار تَرَكي برمي‌دارم. مي‌آيد بسويم و مي‌بوسدم. مي‌گويم كه چركينم. آرام لختم مي‌كند و روانه حمامم مي‌كند. زير آب گرم مي‌ايستم و چشمانم را مي‌بندم. اعصابم از دست آفتابه‌چي مسجد خرد است. طولي نمي‌كشد كه از راه مي‌رسد؛ لخت، گرم، در آغوشش مي‌كشم. سينه‌هاي برجسته‌اش به سينه‌ام فشرده مي‌شود. آب گرم از ميانمان مي‌گذرد. رانم به شيار نازش كشيده مي‌شود. دستانش را دور گردنم حلقه ميكند و محكم مي‌بوسدم. چشمانمان بسته است. زير آب گرم مشغول گرماييم. از رانم آبي گرمتر سرازير مي‌شود. ميفهمم كه مي‌شاشد. دخترِ فشرده ميان بازوانم آزادانه، ايستاده مي‌شاشد. هر دو احساس خوشي داريم. فكر مي‌كنم هر دو از مخالفان ايستاده شاشيدن متنفريم.

________________________

(1) ايستاده نشاش!

اين وبلاگ فيلتر است. اينجا را كليك كنيد.

*** 

مردي پير و رازآلود از خياباني مي‌گذشت؛ به سوي مقصدي نامعلوم، از مبدائي نامعلوم. نمي‌دانم كه بود، چگونه آدمي بود، ولي برجسته بود. آنقدر برجسته كه در ميان آن هزاران آدمي كه از خيابان مي‌گذشتند، نظرم را جلب كرد. مثل كوهي بود كه در ميان دشتي مسطح و پهناور سر برآورده بود. فكر مي‌كنم تمام آن روز، تمام آن صحنه، همه به خاطر او ساخته شده بودند. جالب بود. من از پنجره اتاقي در طبقه هشتم نظاره‌گر گذر هزاران آدمي بودم كه حالا تنها سياهي‌لشگراني به نظرم مي‌آمدند، كساني كه صحنه را پر مي‌كنند و هيچگاه اسمشان در تيتراژ فيلم نمي آيد انگار كه تفاله‌هايي بي‌اهميتند؛ آنها همان دشت مسطح و پهناوري بودند كه حالا كوهي سربه فلك‌كشيده از میانشان در گذر بود. من ايستاده بودم و از آن بالا، از ميان پنجره، فيلمي را تماشا مي‌كردم. قهرماني در گذر بود. طولي نكشيد كه مرد پير و رازآلود از كادر خارج شد و دشتي تماما مسطح و پهناور برجا گذاشت. حالا تنها هزاران آدمي را مي‌ديدم كه كمترين اهميتي برايم نداشتند.

اين وبلاگ فيلتر است. اينجا را كليك كنيد.

اين وبلاگ فيلتر است. اينجا را كليك كنيد.

اين وبلاگ فيلتر است. اينجا را كليك كنيد.

اين وبلاگ فيلتر است. اينجا را كليك كنيد.

اين وبلاگ فيلتر است. اينجا را كليك كنيد.

قسمتي از رنگ سقف اتاق، به اندازه يك بشقاب ريخته و سطحي قهوه‌اي و نمدار هويدا شده بود. مشغول جارو كردن پوسته‌هاي سفيد‌رنگ از روي تخت‌خوابم بودم. هر از چندگاهي قطره‌اي آبِ آويزان از سطحِ قهوه‌اي، جدا مي‌شد و روي سرم مي‌افتاد. طولي نكشيد كه شره ضعيف آب جاي قطره‌ها را گرفت. چند ساعت بعد هم قسمتي از سقف اتاق، به اندازه يك بشقاب فرو‌ريخت و پايي از آن آويزان شد. پاي دختري بود. ساق و رانش را خوب تراشيده بود. سطح صاف و كرمي‌اش نور را انعكاس مي‌داد. نزديك‌تر شدم. پاي ظريف و زيبايي داشت. ناخن‌هايش را آبي پررنگي پوشانده بود. در دستانم گرفتمش. گرم بود و خيس. لبانم را به پا چسباندم و آرام بوسيدم. جريان گرم خون را زير لبانم حس كردم. زنده بود. زبانم را روي پا لغزاندم. انگشتانش را يك‌يك بوسيدم. انگشت كوچك، زيباتر بود. ميان لبانم گرفتمش. چشمانم بسته بود. آرام مكيدمش.

از خواب بيدار شدم و پاي زيبا را تاب‌خوران، روي سرم، آويزان يافتم. پيش از من بيدار شده بود و مشغول بازي بود. به پا خواستم و بوسيدمش. از حركت ايستاد. نقطه‌هاي ريز سياه‌رنگ مو بر روي پوست نرمش پيدا شده بود. تيغي آوردم و ران و ساقش را خوب تراشيدم. اين كار را براي هفته‌ها ادامه دادم. هفته‌ها با دوست زيباي آويزان از سقف اتاقم زيستم و عشق ورزيدم. خسته از عشق‌بازي‌هاي شبانه به خواب مي‌رفتم و خوشحال از بازي‌هاي پرتحركش بيدار مي‌شدم. خوشحال بودم تا صبحي كه...

از خواب بيدار شدم و روي سقف اتاقم سوراخي به اندازه يك بشقاب يافتم. نور و بخاري گرم از سوراخ به درون مي‌تراويد. از پا خبري نبود. چارپايه‌اي روي تخت گذاشتم و رويش ايستادم. سرم را به زحمت در سوراخ فروكردم و سر از حمام گرم و پربخار در‌آوردم.

سري از كف فروريخته حمام پيدا مي‌شود. ناخودآگاه سينه‌ها و شرمگاهم را با دستانم مي‌پوشانم و باسنم را عقب مي‌دهم. نگاهي پر از آشنايي به پاي راستم مي‌اندازد. مي‌فهمم كه نوازشگر مهربان پايم، او بوده است. هيكل خميده از شرم را راست مي‌كنم و دستانم را فرو مي‌اندازم. حالا برايم بيگانه نيست. آشنايي قديمي است. او همچنان به زنانگي‌ام بي‌اعتناست. با عشق و اشتياق پايم را تماشا مي‌كند. به سويش مي‌روم. رو به صورتش مي‌نشينم و پاهايم را دور سرش حلقه مي‌كنم. آلتم، آرام به لبانش فشرده مي‌شود. جريان گرم خون را زير لبانش حس مي‌كنم. هيجاني تنم را مي‌لرزاند. خوشحال مي‌شوم از يافتن عاشقي براي تمام تنم.

***

در را با فشار باز مي‌كند و وارد خانه مي‌شود. به سوي ميز ناهارخوري كوچكي كه در وسط اتاق است مي‌رود و پشت آن، روي صندلي مي‌نشيند. نخست، لب‌هاي لرزانش تنها اعضاي ناآرام جسمشند. بعد شانه‌هايش و تن ظريفش هم به لرزه مي‌افتد، و سكوت اتاق را ضجه‌اش نابود مي‌كند. ساعت‌ها مي‌لرزد و مي‌گريد بي‌آنكه اشكي بريزد. صبر مي‌ورزد، خسته مي‌شود، و همچنان مي‌گريد... تا اينكه قطره اشكي در گوشه يكي از چشمانش مي‌درخشد. لبخندي مي‌زند. بشقاب كوچك را از روي ليوان برمي‌دارد و رويش خم مي‌شود. چشمانش را مي‌فشارد و قطره كوچك اشك، بي‌صدا داخل ليوان نيمه پر مي‌افتد. گونه‌هايش را با پشت دستانش فشار مي‌دهد. بلند مي‌شود و به اين سوي ميز مي‌آيد و گونه‌هايم را به نشان خداحافظي مي‌بوسد. بي‌هيچ حرفي از خانه خارج مي‌شود و به انتظارم مي‌گذارد تا فردا قطره‌اي ديگر هديه‌ام دهد.

***

نشسته‌ام و چشم دوخته‌ام به ساعت ديواري آبي اتاقم. دارم گذر دقايق زيباي خلوت و تنهايي را نگاه مي‌كنم. تلفن زنگي مي‌خورد. صداي ناآشناي دختريست. مي‌پرسم كيست؟ «مينا رضايي.» چه خوب. «من هم رضا مينايي. از آشنايي با تو خوشحالم.» مي‌پرسد «حقيقتا رضا مينايي هستيد؟» و من از صدايش مي‌فهمم كه ناراحت است از اين كه دستش انداخته‌ام. تصاوير انبوهي از خاطرات گذشته در ذهنم رديف مي‌شوند. رضا مينايي، آماده براي مبارزه عليه دشمن، تصاوير انبوه درون ذهنم را اشغال كرده است. «من حقيقتا رضا مينايي نيستم.»

***

خوب مي‌نوشت. متوهم خوبي هم بود. هميشه فكر ميكرد كه دشمناني داريم. معتقد بود بايد سر دشمنان را بريد و از سردر دروازه شهر آويزان كرد. روزي قلم را زمين گذاشت و مسلسلي برداشت تا به جنگ دشمنان برود. يادش انداختم كه با تفنگ نمي‌شود سر بريد. خنجري هم با خود برداشت و پاي پياده راه افتاد به سوي دشمن. تا دروازه شهر بدرقه‌اش كردم. فكر مي‌كردم چند روز بعد برخواهد گشت. برنگشت. در راه، در يكي از كويرهاي ملي‌مان اسهال گرفته و مرده بود. اين را سال‌ها بعد، هنگامي كه به دنبال خلوت و تنهايي كمياب، به كوير پناه برده بودم و با قدم‌هايم دقايق زودگذر را مي‌شمردم، فهميدم. از دور اسكلت زانو زده بر زميني ديدم. لعنتي! حتي در اين برهوت هم مزاحماني يافت مي‌شوند. فكر كردم رهگذريست كه از تشنگي مرده است. نزديك‌تر شدم. مسلسل و خنجر هنوز در دستان استخواني‌اش بود. پلاكي هم از گردنش آويزان بود. رويش نوشته بود «رضا مينايي، آماده براي مبارزه عليه دشمن». رضا مينايي اسهال گرفته و مرده بود. اين را از آثار فسيل شده‌اي كه به جاي گذاشته بود مي‌شد فهميد. استخوان‌هايش را در كيسه‌اي ريختم و به شهر بازگشتم. خانه پدر پير بي‌خبر از فرزندش را يافتم. در زدم و فرار كردم. از دور ديدم كه چگونه چشمانش از ديدن كيسه درخشيد. مرد فقير شايد فكر كرد كيسه برنجي احسانش كرده‌اند. كيسه برنج، پر بود از استخوان‌هاي خشكيده پسرش.

***

- وقتي كيسه را باز كرد چه اتفاقي افتاد؟

- نمي‌دانم. كيسه را برد داخل خانه‌اش. ديگر خبري نگرفتم.

سكوتي مي‌شود. بعد مي‌پرسم «باز هم زنگ خواهي زد؟» «بلي. ما خيلي كارها خواهيم كرد. حتي اگر تو بخواهي مي‌توانيم سكس هم بكنيم.» مي‌گويم «نمي‌توانيم سكس كنيم». دليلش را مي‌پرسد و من از صدايش مي‌فهمم كه ناراحت است از اين كه نمي‌توانيم سكس كنيم. «چند سال قبل عده‌اي ريختند داخل خانه و آلتم را بريدند. فرداي آن روز آلتم از سردر دروازه شهر آويزان بود.» از اينكه بي‌آلتم ناراحت مي‌شود. باز سكوت مي‌شود. مي‌گويم كه چند دوست آلتمند دارم. خوشحال مي‌شود. شماره‌هايشان را ميگويم. او با آرامشي تمام يادداشتشان مي‌كند و بي‌خداحافظي تلفن را قطع مي‌كند.

***

تهديدم كرد كه پايش را در ماتحتم فرو خواهد كرد. خوشحال شدم. هيچ چيز نمي‌توانست خوشحال‌كننده‌تر از دخول يك پاي كوچك و ناز به ماتحت يك مرد باشد. پس كاري را كردم كه از آن منعم كرده بود. با پدرش تماس گرفتم و گفتم: «دخترتان از من حامله است. لطف مي‌كنيد او را به من بدهيد؟»

***

به جاي دخترش، در يك كيسه سياه‌رنگ، بچه كوچكي تحويلم داد. اينكار را نُه ماه پس از نخستين عشقبازيم با دخترش كرد. و با وجود ترحمي كه چشمان پر اشكم برمي‌انگيخت يك پاي مصنوعي را در من فرو كرد. اين قصاص ماه‌ها رنج و عذاب دخترش بود. بعد از اينكه رفت، حوله و آب گرمي يافتم تا زور بزنم و پاي لعنتي را خارج كنم. كار سخت و طاقت‌فرسايي بود. بعد از خروج پا بود كه فرصتي يافتم تا فرزند گريانم را در آغوش بگيرم. لاي پايش را باز كردم و چيزي نديدم. صاحب دختري گريان شده بودم.

***

بيست سال بعد ابلهي پررو تماس گرفت و گفت: «دخترتان از من حامله است. لطف مي كنيد او را به من بدهيد؟» آتشي سخت در سرم شعله‌ور شد. بعد از سال‌ها صندوق عتيقه‌جات خاك‌خورده‌ام را باز كردم و پاي بد شكل مصنوعي را در آن يافتم. اين بود نشان حقيقي عشقبازيمان. لخت شدم و به زور در ماتحتم فرويش كردم. و اين چه كار سخت و طاقت‌فرسايي بود.

***

دختري زيبا در مركز يك ميدان نشسته است. گرداگرد ميدان به سبك آمفي‌تئاترهاي بي‌تاق روم كهن پر است از تماشاچياني كه روي سكوها نشسته‌اند و دختر را نظاره مي‌كنند. زمين از خون‌هاي خشكيده، سرخ و سياه است. حال در مركز ميداني كه زماني محل نبرد گلادياتوران و شيران بود دختري نشسته است و مي‌نويسد. هر صفحه‌اي را كه مي‌نويسد بر روي دستگاهي مي‌گذارد و تصويرِ نوشته‌هايش بر روي ديواري بزرگ افكنده مي‌شود. تماشاچيان نوشته‌ها را مي‌خوانند و هر يك واكنشي متفاوت نشان مي‌دهند؛ عده‌اي تشويقش مي‌كنند و انگشت شستشان را رو به بالا مي‌گيرند؛ عده‌اي دلسردش مي‌كنند و شستشان را رو به پايين مي‌گيرند؛ و عده فحشش مي‌دهند، انگشت مياني‌شان را به سويش بر مي‌افرازند، تفش مي‌اندازند. او همچنان مي‌نويسد. نسبت به آنان بي‌اعتناست. اما سخت مي‌توان فحشي را شنيد و بي‌اعتنا بود. سرعت نوشتنش كم مي‌شود، آنقدر كم كه ثانيه‌ها طول مي‌كشد تا حرفي بنويسد. و نهايتا قلم بر زمين مي‌گذارد. سرش را بالا مي‌گيرد و نگاهشان مي‌كند. سكوتي مي‌شود. حقيقتا انگار دلتنگ خونند. دستگاه را خاموش مي‌كند و بر مي‌خيزد. در سكوتي آزاردهنده ميدان را ترك مي‌كند. ثانيه‌اي طول نمي‌كشد و يك گلادياتور و يك شير به ميدان رانده مي‌شوند. و هوراي تماشاچيان، ميدان را مي‌لرزاند.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

دختري زيبا هستيد و رفت. خدانگهدارش.

***

زنگ ساعت را قطع مي‌كند و بلند مي‌شود. فكر مي‌كند چه صبح خوبي براي بيدار شدن است. از زير تخت‌خواب دفترچه تلفنش را می‌جوید و مي‌يابد. مي‌خواهد فاحشه اي پيدا كند و راضي‌اش كند كه ساعات نخستين روز پر كارش را در تخت او بگذراند. نهايتا شماره‌اي مي‌يابد و تلفن را بر ميدارد.

***

در سكوت بعد از سكس دراز كشيده‌اند. هنوز نيم ساعت از وقت فاحشه باقي است. شايد مي‌خواهد كه اين نيم ساعت را در سكوت و آرامش بگذراند؛ شايد هم چندان رغبتي به ماندن ندارد و به اجبار در اين بي‌حركتي مطلق دراز كشيده است. هر دو سقف را نگاه مي‌كنند. «اگر بخواهي مي تواني بروي.» فاحشه بلند مي‌شود. لباسش را مي‌پوشد و پولش را از روي ميز برميدارد. «التماس دعا، حاج آقا.» لبخندي بر لبان احاطه شده از مويش مي‌نشيند. از شوخي اين دخترك ناز خوشش مي‌آيد. ريش پرپشتش را مي‌خاراند و مي‌گويد: «نرو هنوز. بيا كنارم دراز بكش و ستاره‌هارو بشمار.» فاحشه دوباره لخت مي‌شود و كنارش دراز مي‌كشد. مرد، هنگام كودكي سه ستاره كوچك نقره‌اي را با تف دهانش به سقف اتاق چسبانده بود. ستاره‌ها هنوز چسبيده به سطح سقفند.

هر دو دراز كشيده‌اند و در سكوت و آرامش ستاره‌ها را مي‌شمارند. و در جريان طولاني اين شمارش هر دو به آرامي به خواب مي‌روند.

***

زنگ ساعت را قطع مي‌كند و بلند مي‌شود. فكر مي‌كند چه صبح خوبي براي بيدار شدن است. از زير تخت‌خواب دفترچه تلفنش را می‌جوید و مي‌يابد. مي‌خواهد فاحشه اي پيدا كند و راضي‌اش كند كه ساعات نخستين روز پر كارش را در تخت او بگذراند. نهايتا شماره‌اي مي‌يابد و تلفن را بر ميدارد.

***

در سكوت بعد از سكس دراز كشيده‌اند. هنوز نيم ساعت از وقت فاحشه باقي است. شايد مي‌خواهد كه اين نيم ساعت را در سكوت و آرامش بگذراند؛ شايد هم چندان رغبتي به ماندن ندارد و به اجبار در اين بي‌حركتي مطلق دراز كشيده است. هر دو سقف را نگاه مي‌كنند. «اگر بخواهي مي تواني بروي.» فاحشه بلند مي‌شود. لباسش را مي‌پوشد و پولش را از روي ميز برميدارد. «التماس دعا، حاج آقا.» لبخندي بر لبان احاطه شده از مويش مي‌نشيند. از شوخي اين دخترك ناز خوشش مي‌آيد. ريش پرپشتش را مي‌خاراند و مي‌گويد: «نرو هنوز. بيا كنارم دراز بكش و ستاره‌هارو بشمار.» فاحشه دوباره لخت مي‌شود و كنارش دراز مي‌كشد. مرد، هنگام كودكي سه ستاره كوچك نقره‌اي را با تف دهانش به سقف اتاق چسبانده بود. ستاره‌ها هنوز چسبيده به سطح سقفند.

هر دو دراز كشيده‌اند و در سكوت و آرامش ستاره‌ها را مي‌شمارند. و در جريان طولاني اين شمارش هر دو به آرامي به خواب مي‌روند.

***

رقصان مي‌آيد و مي‌نشيند سر ميز صبحانه. مي‌پرسم «با اين همه بدبختي و فلاكت چطور مي‌تواني اين چنين شاد باشي؟» دهانش را نگاه مي‌كنم كه رقصوار مي‌جنبد و تركيب صورتش را كه با ريتم تندي در‌هم مي‌ريزد. در اين تركيب در‌هم‌خورده باز مي‌شود شادي و خوشي ديد، چشماني درخشان ديد، و اميد. «انسان‌هاي ذاتا شاد در هر فلاكتي شادند و رقصان.» «مطمئنم.»

***

از دم سوراخ نگاه مي‌كنم و مي‌بينمش كه شاد است و رقصان. و من چه سخت به حال اين انسان ذاتا شاد غبطه مي‌خورم كه حتي درون كون خر هم شاد است و رقصان.

***

كنارم روي نيمكت مي‌نشيند و دستش را مي‌گذارد روي آلتم. بعد رو به من مي‌كند و مي‌گويد:

- آلتت كه همچنان كوچك است.

دستش را برمي‌دارد و بويش مي‌كند. و بعد با همان دست سيلي‌ام مي‌زند و برمي‌خيزد و مي‌رود. من مبهوت حركات ديوانه‌وار اين مرد غريبه مي‌مانم.

***

بعد از چند ساعت سرمي‌رسد و تكانم مي‌دهد:

- چرا چنين بهت زده‌اي؟

- مردي به خاطر آلت كوچكم كتكم زد.

- آه، من هم چند ساعت پيش مردي ديدم كه كنار دختري نشست، دستش را روي آلتش گذاشت و گفت «راه آلتت كه همچنان بسته است.» و بعد دستش را بلند کرد و بوييدش و بعد با همان دست سيلي‌اش زد. حركات مرد مبهوتم كرد. براي چند ساعت ايستادم و دختر مبهوت از حركات مرد را نگاه كردم. براي همين است كه اينچنين دير بر سر قرار آمدم.

چند دقيقه‌اي نگاهش مي‌كنم و بعد هر دو مبهوت حركات ديوانه‌وار اين مرد غريبه مي‌شويم.

***

به رديف لب‌هاي رنگارنگي كه روي قفسه شيشه‌اي رديف شده‌اند نگاهي مي‌اندازد و آنكه رنگ صورتي دارد را انتخاب مي‌كند. «اينها پرفروشند آقا، از بوسيدنشان سير نخواهيد شد.» پول را به فروشنده مي‌دهد و از در مغازه لب‌فروشي وارد شب گرم شهر مي‌شود.

***

جعبه كوچك را باز ميكند و از ديدن لب‌هاي كوچك صورتي‌رنگ ذوق‌زده مي‌شود «واي، چه زيبايند». مرد بلند مي‌شود و كنار زن زيبايش مي‌نشيند. با آرامشي تمام، لبهاي زنش را مي‌بوسد و مي‌مكد. زن با چشم ذوق‌زده‌اش به لبهاي زيباي محصور ميان دستانش نگاه مي‌كند. مرد، چشم‌بند زنش را باز مي‌كند و به حفره خالي و تاريك چشم نگاهي مي‌اندازد. لب را از زنش ميگيرد و در جاي خالي چشم مي‌گذارد. با صدايي شاد مي‌گويد: «صورت پر از لبت حالا زيباتر شده است.» و بعد تنها چشم همسرش را مي‌بوسد.

***

بعد از پانزده روز از سر مزارش برمي‌خيزم و چشمانم را باز مي‌كنم. آفتاب كم‌رنگ سحري چشمانم را مينوازد. فكر ميكنم روز خوبي براي بازگشت به زندگي است. با چشمانِ هنوز به نور عادت‌نكرده‌ام راهي را مي‌جويم تا از وادي مردگان خارج شوم.

***

نمي‌توانم بگويم «تولدي دوباره» يافتم. اين كار مخصوص احمق‌هايي است كه تغيير دين مي‌دهند و مسلمان مي‌شوند. تحولي نيز نيافتم. تنها اتفاقي كه افتاد بازگشتم به زندگي بود. و چه لذت‌انگيز است تقارن سالروز تولد يك دوست با بازگشت تو به زندگي. در راه بازگشت به زندگي مي‌بينمش. با لبخندي تولدش را تبريك مي‌گويم و با همان لبخند بر لب، دوست ديگري را مي‌بينم. او مرا نمي‌بيند و مي‌گذرد. آيا جاي خالي‌ام را حس خواهند كرد؟ مهم نيست. در هرحال من براي جاي خالي‌ام در زندگي دلتنگ خواهم شد.

***

كانال «الجزيره» قبيله‌اي سياه‌پوست را نشان ميدهد كه زنانش نيمه‌لختند و مردانش كاملا لخت. سينه‌هاي زنان همه شبيه همند؛ چروكيده و آويزان. آلت مردان همه شبيه سينه‌هاي زنند، زني كه سينه‌هاي چروكيده و آويزان دارد و نشسته است و مردان را تماشا مي‌كند. و من با چشماني راست‌ايستاده اين مستند حيرت‌انگيز را تماشا مي‌كنم.

***

پرسيده بودم كه لباس براي چيست؟ «به خاطر لرز و سرماست كه مي‌پوشيمش، و براي زيبايي.» پس لخت شدم چرا كه گرم بود و من بي‌لباس زيباتر بودم. شرم حس چندان پايداري نيست براي همين زياد طول نكشيد تا بي‌شرم شوم. مردم نيز زود به آلات فروخفته عادت مي‌كنند براي همين ميانشان مي‌گشتم و آنان از برهنگي‌ام آشفته نمي‌گشتند. تا روزي كه دختري بي‌نهايت زيبا ديدم و آلتم راست ايستاد. دختر هراسان شد، مردم آشفته شدند و من شرمگين. ملبس شدم و به جاي ديگري گريختم. ديگر مي‌دانستم كه اگر روزي رهگذري پرسيد لباس براي چيست؟ بگويم «به خاطر پنهان كردن احساساتمان.»

***

مردان سياه‌پوست از برابر دختران جوان و زيبا مي‌گذرند ولي آلاتشان همچنان چروكيده و آويزان است. در حيرتم كه چگونه توانسته‌اند احساساتشان را اين چنين پنهان كنند.

***

بگذار با زنان بي‌آلت بمانم. زناني كه از هم‌آغوشي هيچ نمي‌فهمند. بگذار با آنان باشم؛ يا تنها. نمي‌خواهم با مردان بكارت‌پرست بمانم؛ آناني كه با زنان بي‌آلت لرزلرزان مي‌خوابند، يا با كودكان نابالغ، يا با عروسكان سوراخدار. بگذار با زنان بي‌آلت بمانم، كنارشان همچون مردي بي‌آلت دراز كشم و آرام بخوابيم. آنان خواهند فهميد كه عشق‌بازي براي من لذتي خودخواهانه نيست، اگر براي آنان لذتي نيست بگذار براي من هم هيچ نباشد. بگذار با آنان باشم؛ يا تنها...

***

بيا اينبار داستاني از من نخوانيم. بيا خاطره زني بي‌آلت را بخوانيم.

اينجا را كليك كنيد.

***

تكليف اين هفته درس فسيل‌شناسي اين بود كه فسيلي پيدا كنيم و به كلاس ببريم. مجبور شدم موزائيك‌هاي تنها پياده‌روي موزائيكي‌شده شهر را براي يافتن شيئي فسيل‌شده يك يك بكنم و بعد سر جايش بگذارم. نهايتا در ميانه‌هاي آن پياده‌رو فسيلي منحصر به فرد يافتم؛ يك تف فسيل شده. معلمان ذوق كرد. برايمان گفت كه اين پياده‌رو شصت و سه سال پيش موزائيك كاري شده است و اين فسيل بايد متعلق به كارگري باشد كه مشغول كار روي پياده‌رو بوده است. بعد، از كاركردهاي مختلف تف گفت. گفت كه تف كردن مي‌تواند به معناي توهين باشد، و يا در بعضي از قبيله‌هاي ساكن سرزمين‌هاي دور به معناي سلام. و نگفت كه تف كاكرد ديگري دارد، و آن استمناست. و من فكر كردم كه استمنا، با تف يك دختر چه لذتبخش مي‌تواند باشد.

***

سه ماه ديگر من مرده خواهم بود. اين را دكتر گفت. خيلي دير به وجود سرطانم پي برديم. براي همين ديگر وقتي براي زندگي نيست. سه ماه ديگر مرده خواهم بود و ديگر هيچگاه از زندگي زيبايم لذتمند نخواهم بود. فكر ميكنم كه آيا مي‌شود در اين سه ماه از زندگي لذت ببرم يا نه؟ و درحاليكه به اين سوال فكر مي‌كنم پايم به چاله كوچكي گير ميكنم و زمين مي‌خورم.

***

مردم همه بي‌پولند. براي همين است كه همه روي آن مرده‌ي دراز‌كشيده بر پياده‌رو به جاي پول، تف انداخته‌اند تا خدا مرگ را از آنان دور كند. به حال مرد تف‌آلوده تاسف مي‌خورم كه چه راحت پايش به جاي خالي يك كاشي گير كرد و سرش به زمين خورد و مرد. چند قدم كه دورتر مي‌شوم تصور روزي را مي‌كنم كه سنگ‌هاي عالم تمام شده است و مجبوريم دختران زناكار را تفسار كنيم. و بعد فكر مي‌كنم كه اين هم راهي است براي اجراي اوامر الهي. و اوامر الهي در هر حال بايد اجرا شوند.

***

تنها يك نفر كتابي را كه نوشته بودم خريد و آن هم خودم بودم. گذاشتمش روي تاقچه و براي چند روز، بدون اينكه بخوابم يا از گرسنگي بيهوش شوم، نگاهش كردم. و بعد از چند روز كه چشمانم از گرسنگي سياهي رفت و سرم گيج خورد، بلند شدم و به نشان اعتراض تنها جلد فرخته شده كتابم را برداشتم و تمام صفحاتش را كندم، جويدم و قورت دادم. صفحات بي‌مزه كتاب بعد از آن گرسنگي طولاني چقدر لذيذ بودند.

***

شاشي سياه‌رنگ كه بوي جوهر ميداد و ريدماني همچون كنده درخت نتيجه آن اعتراض بود. تصميم گرفته‌ام تا ديگر كتابهايم را روي پوست حيوانات بنويسم تا اگر روزي كسي خوردش، هم اعتراضي باشد بر گياهخواري و هم به چنين نتايج عذاب‌آوري منتهي نشود. شايد هم به نشان اعتراض هيچ كتابي ننوشتم تا مردمانمان از گرسنگي بميرند.

***

قدم به روستاي خاطره‌هايم مي‌گذارم. روستايي كه پر است از كودكي‌هايم. پر است از جواني‌هايم. و حالا بازگشته‌ام تا پرش كنم از كهن سالگي‌ام. چه سكوت زشتي دارد اين روستاي كهن؛ در اين سكوتْ صداي لرزش كوه‌ها را ميشود شنيد، صداي گذر عمر را هم. آري، همراه روستايم داريم به آخرمان نزديك مي‌شويم. تمام خانه‌ها خالي‌اند، به جز يكي دو تايشان كه ساكنانش پيرند و هنوز زنده و هيچگاه جرات دل‌كندن از اين پير و كوچ به شهر را نداشته‌اند. آن درخت را ببين. او هم از مجموعه كهنگان است. روزي به ياد مهري نشاندمش، به ياد لبخندش. درست همانجا كه درخت در نوسان است ايستاده بود و لبخندم زده بود. حالا به جاي او درخت عبوسي گذشت عمر را فرياد مي‌زند. راستي مهري كجاست؟ نكند همان پيرزني است كه جلوي خانه‌اي نشسته است و غروب را نگاه مي‌كند؟ خود اوست. از آن نگاه همچنان آرامش مطمئنم كه خود اوست. كمي نزديك مي‌شوم. مي‌بيندم. چشمانش را تنگ مي‌كند و بعد لبخندي مي‌زند. در آن خطوط پررنگ و عميق صورتش كه يكديگر را قطع مي‌كنند چشمانش مي‌درخشند. در آن صورت ناآشنا، تنها چشمان است كه از آن اوست. از آن مهري‌ام، مهري خاطره‌هايم، مهري كودكي‌ها و جواني‌هايم. چشمانش را از من مي‌گيرد و باز غروب را نگاه مي‌كند. كنارش مي‌نشينم.

***

«مهري‌ي...» صداي بلندم را كه انگار ميان كوه‌ها فرياد شده بود و تكرار، مي‌شنيد و به سويم مي‌شتافت. مي‌دويديم به سوي تپه سبز و روستاي زنده و شادمان را تماشا مي‌كرديم. بعد كودكانه همديگر را بغل مي‌كرديم و مي‌غلتيديم تا پايين تپه. هر دو خوش بوديم. در عالم معصومانه كودكان يكديگر را دوست داشتيم. تنها نگراني‌مان شبها بود؛ سياهي كوه‌هاي هراسناك و گرسنگي جانوران در انتظار شكار به خانه مي‌كشاندمان. و اين طولاني‌ترين دقايق جداييمان بود. مجبور مي‌شدم تا صبح صبر كنم و بعد زير نور تازه به زمين رسيده خورشيد فرياد بزنم «مهري‌ي...»

***

«مهري‌ي...» صداي بلندم را كه ميان كوه‌ها فرياد شده بود و تكرار، شنيد و از لب رودخانه برخواست و به سوي روستا شتافت. داشت از من مي‌گريخت. اين بازي جواني آشفته‌ام ميكرد. خواستگاري‌اش كردم. پدرش قبول كرد. خودش اما نه. هنگامي كه نگاهمان در هم گره خورده بود و او در من لابه ميديد و من در او عشقي فروزان، گفت «بگذار عشمان كودكانه بماند.» ماه‌ها بعد كه با ديگري ازدواج كرد از روستاي خاطره‌هايم دل كندم و به شهر كوچيدم. ديگر توان تماشاي نگاه شعله‌ور از عشقش به ديگري را نداشتم.

***

«مهري‌ي...» صداي خفه‌ام را كه مي‌شنود اشك از چشمان همچنان درخشانش سرازير مي‌شود، بخار مي‌شود و به ابرهاي بهاري مي‌پيوندد. دستم را ميگذارم روي دست گرمش و با هم غروب خورشيد را نگاه مي‌كنيم. شوهرش چند ماه پيش مرده است. فرزندانش هم به شهر كوچيده‌اند. تنهاست. نشسته است و غروب را نگاه مي‌كند. كنارش نشسته‌ام و دست در دست، عشقي كودكانه مي‌ورزم. تاريك مي‌شود. صداي خسته‌اش را مي‌شنوم «دير وقت است. مي‌روم براي مرگ.» به دنبالش بلند مي‌شوم و مي‌گويم «من هم مي‌آيم.»

ــــــــــــــــــــــــــــــــــ

قسمت نظرات را هم بخوانید.

***

قاصدك كوچكي از پنجره اتاق‌خواب وارد مي‌شود و روي ميز كوچك كنار تخت‌خوابمان مي‌نشيند. مجبور مي‌شود دقايق بسياري صبر كند تا از تب و تاب عشق‌بازي بيافتيم. همسرم خسته از حركات توانفرساي عشق به پشت دراز مي‌كشد و منتظر مي‌ماند تا نفسش به حالت عادي برگردد. صداي ضعيف قاصدك را كه مي‌شنوم رنگ از صورتم مي‌پرد. مجبور مي‌شوم منتظر بمانم تا همسرم بخوابد و بعد پنهاني به سوي خانه يكي از معشوقه‌هايم به راه بيافتم.

***

در نمي‌زنم. تنها زندگي مي‌كرد. زندگي مستقلش را هم مديون من بود. پدرانه عاشقش بودم. ولي او چيزي بيشتر طلب مي‌كرد. ميخواست زنم را ترك كنم و براي هميشه با او باشم. ميخواست ديگر معشوقه هايم را رها كنم و تنها با او باشم. زنم را بيشتر از او دوست داشتم. زنم را بيشتر از هر كس ديگري دوست دارم. اين را بارها به او گفته بودم و او از خشم و حسد سرخ شده بود. تنها زندگي مي‌كرد و حالا كه خودش را كشته است كسي نيست كه در را باز كند. در نمي‌زنم و با كليد خودم در را باز مي‌كنم و وارد ميشوم. از بوي گند خبري نيست. يكي دو ساعت بيشتر نيست كه به خواب ابد فرو خفته است. قاصدك هم پرواز‌كنان از بالاي سرم وارد خانه م‌يشود و راه را نشانم ميدهد. در اتاق خواب را باز ميكنم. مثل دخترم برايم عزيز بود. فكر ميكردم ديدن جسدش نابودم خواهد كرد. كسي را خفته و مرده در تخت خواب نميابم. قاصدك نگاه استفهام‌آميزم را كه مي‌بيند رقص عمودي شومي آغاز مي‌كند. درد مهلك ضربه‌اي كه از پشت به كتفم مي‌خورد اجازه نمي‌دهد آن رقص شيطاني را تا آخر تماشا كنم. بيهوش روي زمين...

***

چشمانم را باز نكرده‌ام ولي صداي ضعيف قاصدك را مي‌شنوم كه كنار گوشم خبر از مرگ مي‌دهد. اين بار اما دروغ نمي‌گويد. «از وسط نصف خواهي شد. با چاقوي تيزي از وسط نصف خواهي شد.» به يك جايي بسته شده‌ام. صداي نفسهاي جنون‌آميز معشوقه‌ام نزديك ميشود و صداي قاصدك خفه مي‌شود. بوي چاقو را ميشنوم. كنار مينشيند و با خشم ميگويد «تا ابد با من خواهي بود». از ترس ميشاشم. و بعد دوباره ضربه سختي به سرم مي‌خورد. منگ مي‌شوم. نوك چاقو را مي‌گذارد روي شكمم و مي‌چرخاند. خون با شاش درهم مي‌آميزد. من با عذاب درهم مي‌آميزم. قاصدك باز دروغ گفته است. نخواهم مرد. براي شكنجه‌اي ابدي زنده خواهم ماند.

***

جلوي تپه كوچكي از آجرهاي سوراخدار مي‌ايستد و محو تماشاي آن سوراخ‌هاي سرد و سخت مي‌شود. نياز مبرمش را به يك سوراخ حس مي‌كند. مي‌خواهد برود و داخلش آرامش از دست رفته‌اش را بازيابد. لبخند محوي مي‌زند. فكر مي‌كند سوراخ‌هاي اين آجرها براي او خيلي كوچكند ولي شايد اندازه آلتش باشند. و بعد دلش براي آلتش مي‌سوزد. اين فكر كه آلتش را در سوراخ سرد و سخت يك آجر فروكرده است احساس بدي در او به وجود مي‌آورد. تصميم مي‌گيرد خيلي زود براي خود و آلتش سوراخ گرم و نرمي دست و پا كند.

***

- خوابم مي‌آيد.

- دارم مي‌آيم.

و بعد از چند دقيقه آن نازنين كوچك‌اندام مي‌آيد و كنارش دراز مي‌كشد. هر دو لختند. دختر پشت مي‌كند به مرد سوراخ‌پرست. آلت مرد وارد سوراخ نرم و گرمش مي‌شود. مرد راضي است. براي آلتش سوراخي پيدا كرده است و براي خودش دختري كه در آغوشش آرامش از دست رفته‌اش را بازمي‌يابد. با اين رضايت و آرامش به خواب مي‌رود و آلتش در آن سوراخ تنگ تا صبح بيدار مي‌ماند.

***

چيست دليل اين رابطه ميان آن ستاره درخشان و خايه‌هايم؟ هرگاه ستاره بخت و اقبالم در آسمان شب با شدت مي‌تابد و خيره مي‌كند تمام چشمان را، خايه‌هايم دردهاي وحشتناكي مي‌كند. و من از درد مي‌نالم و سگها كه ناله‌هاي واقعي را مي‌شناسند دورم جمع مي‌شوند و با چهره‌هايي حاكي از دلداري و همدردي تماشايم مي‌كنند. حالا كه ستاره‌ام كم مي‌درخشد و بي‌دردم، به ديواري تكيه داده‌ام و با انگشتم دماغم را مي‌كاوم. هر از چند گاهي هم سگاني را كه كنارم دراز كشيده‌اند و در حال آسودنند خطاب مي‌كنم و مي‌گويم «ستارگان را دوست دارم. از سقف و ديوار متنفرم.»

***

ببين به چه روزي افتاده است. بي‌چاره! از دور دستي تكان مي‌دهد و من هم لبخندي از ترس و نگراني مي‌زنم. نمي‌خواهم نزديك شود؛ دوست ندارم مردم مرا با يك ديوانه ببينند. آن زمانها هم ديوانگي مخصوص خود را داشت؛ شبيه شاعرها بود. چند سال پيش فرياد زد «ستارگان را دوست دارم» و همين باعث شد كه چند ماهي مهمان سازمان اطلاعات بشود. آخر دقيقا نمي‌دانستند منظورش از «ستارگان» دختراني هستند كه بدون اجازه علماي شرع با او مي‌خوابند يا ستارگان پرچم كشورهاي دوست و دشمن منظور فرياد شاعرانه‌اش است. آزادش كه كردند جنون شاعرانه‌اش تبديل به ديوانگي محض شد. مي‌گويند در اطلاعات خايه‌هايش را من باب شكنجه مي‌كشيدند و مي‌فشردند. از آن به بعد از خانه پدري‌اش فرار كرد و به مجنون كارتون خوابي تبديل شد كه سگها دورش جمع ميشوند و شبها فريادش را تمام شهر ميشنود. دوست دوران كودكي‌ام، تبديل به ديوانه‌اي شده است كه در پاركها از دور برايم دست تكان مي‌دهد و به خاطر لبخند نگرانم از نزديك شدن مي‌پرهيزد.

***

ستاره بار ديگر مي‌درخشد. خايه‌هايم را مي‌گيرم و مي‌نالم؛ به ستارگان و خايگان فحش مي‌دهم و در برابر چشم سگ‌هاي بيچاره دردي جانكاه تحمل مي‌كنم. و جان آغشته به دردم روزي را آرزو مي‌كند كه اين ستاره درخشان بخت و اقبالم براي ابد خاموش شود.

***

***

ذره اي جاندار و كوچك از سقف جدا مي‌شود و روي صورتم مي‌افتد. از همان لحظه فرود گشت و گذارش را ميان موهاي صورتم شروع مي‌كند. هر از چندگاهي هم توي يكي چاله‌هاي عميق و سرخ صورتم مي‌افتد و براي بيرون آمدن از آن تلاش مضحكي مي‌كند. در همين لحظه‌هاست كه صورتم مي‌خارد؛ دستم بي‌اختيار پرواز مي‌كند و با تمام توانش به صورتم مي‌كوبد. هر ضربه از عمق خوابم مي‌كاهد و به نفرتي شديد از اين موجود مزاحم باعث مي‌شود. اين ذره نامرئي سرانجام بعد از گردشي چند ساعته بار ديگر داخل يكي از چاله‌هاي روي گونه‌ام مي‌افتد و از فرط خستگي به خواب ميرود.

***

لبهاي «رفولين» را بر گونه خود احساس مي‌كنم. چشمانم را باز مي‌كنم و لبهاي سرخش را مي‌بينم كه با صورتم فاصله كمي دارند. چه زيبا و دوست‌داشتني‌اند اين لبها.

رفولين را مدتها بود كه مي‌شناختم. عاشقش بودم. اما جرات ابراز علاقه را تنها زماني يافتم كه چند ماه از ازدواجم با زني ديگر مي‌گذشت. باور نمي‌كردم او هم دوستم داشته باشد، فكر مي‌كردم كار در يك شركت خصوصي، در اتاقي مشترك، تنها عامل ارتباطم با اوست و اگر اين همكاري اجباري نباشد حاضر نخواهد بود حتي براي لحظه‌اي ببيندم. در همان اتاق، هنگامي كه تنها بوديم، گفتم دوستش دارم. حركت لبان زيبايش را همزمان با درخشش چشمانش ديدم. او هم گفت دوستم دارد. و لرزش ناشي از اضطراب من به لرزشي ناشي از عشق تبديل شد. همانجا لبانش را بوسيدم و رابطه عاشقانه‌مان اينچنين آغاز شد. زنم را كه هيچگاه از ته قلب دوستش نداشته بودم ترك كردم و زندگي واقعي‌ام را با رفولين آغاز كردم. زندگي زيبايي كه هر صبحش با بوسه او آغاز مي‌شود. درست مثل همين حالا كه لبان زيبايش از هم بازند و گرمايي لذتبخش از ميانشان به صورتم مي‌خورد. كمي برمي‌خيزم و لبانش را مي‌مكم. ذره جاندار روي گونه‌ام بيدار مي‌شود و شروع مي‌كند به جنبيدن. و ما در برابر چشمان موجود كوچك روي گونه‌ام، همديگر را مي‌مكيم و عشق مي‌ورزيم...

در را با اكراه باز كرد «بازم كه دير اومدي. دفعه بعد راهت نمي‌دم.» با نفرت به صورت رئيس نگاه كرد و وارد شد. قوانيني كه او وضع مي‌كرد همواره محدود‌كننده آزادي آنها بود. عده زيادي آنجا زندگي مي‌كردند. در واقع هم زندگي مي‌كردند و هم كار. كارخانه بزرگي بود و رئيسش همان آدمي بود كه هنگام ورود با نفرت نگاهش كرد. محصولات توليدي را رئيس مي‌فروخت و پولش را بين آنها تقسيم مي‌كرد. مايحتاجشان را هم او تهيه مي‌كرد و در اختيارشان مي‌گذاشت. قوانين را هم او وضع مي‌كرد. او مجازات مي‌كرد. او مي‌كشت. او زنده مي‌كرد و... او همه كاره بود؛ او رئيس بود.
قوانين سخت و استبداد شكست‌ناپذيرش تنها علت نفرت از او نبود. اين نفرت فزاينده دليل ديگري نيز داشت: رئيس، كار و زندگي آنها را با معشوقه مسيحي خود شريك شده بود؛ بخشي از عايدات كارخانه را به آن دختر زيبا و فريبنده ميداد و همچنين به او اجازه ميداد تاثيراتي در شيوه زندگي ساكنان آن كارخانه بگذارد. اينچنين بود كه نفرت از آن دختر مسيحي به شيفتگي اسلامي منجر شد. عليرغم پول خوب و زندگي راحتي كه مردم آن كارخانه داشتند، باز طلب چيز ديگري كردند: استقلال، آزادي، جمهوري اسلامي.

***

استعاره‌ام را مي‌خواند و مي‌گويد «چندان جالب نيست. ولي بگو ببينم، مردم اين كارخونه، حالا كه يه رئيسه ناز و يه جمهوري اسلامي دارن چرا هنوز ناراضي‌ان؟» به تاثير استعاره‌ام لبخند ميزنم:

- چون هنوز استقلال و آزادي ندارن. چون ديگه پول خوب و زندگي راحت ندارن.

- خدا رئيس قبلي رو رحمت كنه.

اين را ميگويد و شروع ميكند به خواندن فاتحه.